Ιερά Οδός, ο αρχαιότερος δρόμος της Ελλάδας

Έτσι ήταν ο αρχαιότερος δρόμος 
της Ελλάδας, στα τέλη του 19ου αιώνα.

 Εκεί ο Έλγιν, έκανε μια στάση για να αρπάξει τρεις ιωνικούς κίονες και

 ο Σικελιανός έγραψε ποίημα για τις ειδυλλιακές εικόνες που έζησε δίπλα στο ποτάμι.

Πρόκειται για έναν σπουδαίο δρόμο της αρχαιότητας που άντεξε μέσα στον χρόνο 

και έχει φωτεινή ιστορία. 

Συνέδεε το Θριάσιο Πεδίο με τη Δυτική Πύλη της Αθήνας και πήρε αυτό το όνομα γιατί 

αποτελούσε τη διαδρομή που ακολουθούσε η πομπή των Ελευσίνιων Μυστηρίων. 

Κατά μήκος της διαδρομής υπήρχαν αρκετά μνημεία, κάποια από τα οποία έχει φέρει στο φως

 η αρχαιολογική σκαπάνη. 

Σήμερα, το μόνο τμήμα που διατηρεί κάποια στοιχεία από την αρχαία διαδρομή είναι

 το 1ο χλμ που συνδέει το ιερό της Αφροδίτης, στην Αφαία Σκαραμαγκά, 

με τη Λίμνη Κουμουνδούρου.

 Η αρχική λήψη έγινε το 1870 και αποτυπώνει το τμήμα της οδού κοντά στο Δαφνί.

 Η επόμενη φωτογραφία είναι μεταπολεμική και έχει προσανατολισμό προς Αθήνα.

 Πρόκειται για την Ιερά Οδό που θεωρείται ο αρχαιότερος δρόμος της Αττικής και

 για πολλούς και της Ευρώπης.

Το πλάτος της Ιεράς Οδού ήταν πέντε μέτρα και σε πολλά σημεία υπήρχαν 

χτισμένες πέτρες εκατέρωθεν, για να συγκρατούν τα νερά και να προφυλάσσουν το οδόστρωμα.

 Σε σημεία που γλιστρούσαν, λάξευαν σκαλοπάτια, ενώ έχει σωθεί επιγραφή από το 421 π.Χ. που μαρτυρά
ότι οι ιερείς του ναού της Θεάς Δήμητρας, οι οποίοι τη συντηρούσαν, είχαν 

παραγγείλει την κατασκευή γέφυρας στους Ρειτούς.

Ιερά Πύλη και Ηριδανός ποταμός. Από εκεί ξεκινά η αρχαία Ιερά Οδός.

Η Ιερά Οδός ξεκινούσε από το δίπυλο και την Ιερά Πύλη που βρισκόταν πριν από τον Κεραμεικό. Λίγο παρακάτω, στο σημείο που είναι σήμερα η διασταύρωση της Ιεράς Οδού με την Κωνσταντινουπόλεως ήταν η περιοχή ''Σκίρον'', τοποθεσία στην οποία κατέληγε μια πομπή από την Ακρόπολη κάθε Ιούνιο.

 Αυτό ήταν και το φυσικό όριο του ελαιώνα, ενώ σε μικρή απόσταση, εκεί που βρίσκεται

 σήμερα η ''Γεωπονική'', υπήρχε η περίφημη «Ελιά του Πλάτωνα».

 Σε αυτό το τμήμα υπήρχαν ναοί και ιερά, με σημαντικότερο αυτό της Δήμητρας και της Κόρης, ενώ
 σε μικρή απόσταση ήταν η κοίτη του Κηφισού όπου υπήρχε γέφυρα. 

Ο ναός του Αγίου Σάββα στην περιοχή, είναι κτισμένος πάνω στα ερείπια του ναού που
 ήταν αφιερωμένος στον Μειλίχιο Δία.

Απομεινάρι της αρχαίας Ιεράς Οδού, στην περιοχή ''Σκαραμαγκάς'', πλησίον της Λίμνης Ρειτών

Πλήθος ευρημάτων έχουν φέρει στην επιφάνεια οι αρχαιολογικές ανασκαφές στο Αιγάλεω, ενώ δεν είναι ακόμη γνωστό, το σύνολο των ευρημάτων που αποκάλυψε ο μετροπόντικας που έφτασε στην πλατεία Εσταυρωμένου.

 Είναι σίγουρο πως έχουν εντοπιστεί τρεις μεγάλοι σαρκοφάγοι, με θραύσματα αγγείου κι ένα σημαντικό τμήμα της Αρχαίας Οδού.

 Το πρώτο μνημείο που έβλεπαν οι επισκέπτες της Αθήνας, ήταν ο τάφος της Πυθιονίκης στο Χαϊδάρι, στο σημείο απ΄ όπου φαίνεται και σήμερα η Ακρόπολη, μπαίνοντας στην Αθήνα.

Ιερά Οδός, μπροστά στον ναό της Αφροδίτης, στην Αφαία Σκαραμαγκά [1937]

Ο Παυσανίας που περιγράφει την διαδρομή, αναφέρει ότι συνάντησε το Ιερό του Απόλλωνα στο Δαφνί. Εκεί ήταν μία από τις πιο σημαντικές στάσεις της ελευσινιακής πομπής. Μάρτυρας της ύπαρξης του ναού, αποτελεί ο κίονας που είναι εντοιχισμένος στη Μονή Δαφνίου.

 Τους υπόλοιπους τρεις, τους είχε αρπάξει ο Έλγιν και τους είχε μεταφέρει στο Λονδίνο.

 Την ύπαρξή τους είχε επιβεβαιώσει και ένας άλλος Άγγλος περιηγητής και αρχαιολόγος, ο Edward Dodwell (1767-1832), που πέρασε από το Δαφνί το φθινόπωρο του 1805. 

Ανέφερε ότι υπήρχαν μερικοί μικροί ιωνικοί κίονες με τα κιονόκρανά τους.

 Οι κίονες σήμερα βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο μαζί με την υπόλοιπη ''κλεμμένη Ελλάδα''.

Ο κίονας στην Μονή Δαφνίου από το Ιερό του Απόλλωνα. Τρεις απ' αυτούς, άρπαξε ο Έλγιν. Σήμερα βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο.

Η Ιερά Οδός συνεχίζονταν μέχρι την Ελευσίνα και πριν από τον Σκαραμαγκά βρισκόταν σε λόφο,

 το ιερό της Αφροδίτης. Μετά το ιερό ήταν τα ρέματα στους Ρείτους και η κοίτη του Κηφισού προς την Ελευσίνα που πλημμύριζε και τότε.

 Εκεί, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ανδριανός έφτιαξε γέφυρα με τέσσερα τόξα για να γλιτώσουν οι κάτοικοι και οι καλλιέργειες από τα νερά. Το φυσικό τοπίο που περιέβαλε την Ιερά Οδό δεν άλλαξε σημαντικά από την αρχαιότητα έως τις αρχές του 20ου αιώνα, όπως καταδεικνύουν πλήθος από φωτογραφίες, γκραβούρες και καρτ ποστάλ.

Η ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ στο  Δαφνί προς Σκαραμαγκά. Φωτογραφία του 1882.

Καρτ ποστάλ με άποψη της Ιεράς Οδού

Η αρχαία οδός που συνέδεε την Αθήνα με την Ελευσίνα, παρέμενε για αιώνες ένας πανέμορφος δρόμος που προσφερόταν για περίπατο, πέρα από την κάλυψη των συγκοινωνιακών αναγκών.
Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός στο ομώνυμο ποίημα που αφιέρωσε στην Ιερά Οδό, αναφέρει ότι επέλεξε τον συγκεκριμένο δρόμο για να «ν΄ αρμέξει ζωή από τον έξω κόσμον», αγναντεύοντας το όμορφο τοπίο και χαζεύοντας τους πλανόδιους και τους αρκουδάδες.

 Η περιγραφή του, εντυπωσιάζει και συγκινεί: 

«Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα σα δρόμος της Ψυχής. Φανερωμένος μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν, με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.«

 Οι λόγοι για τους οποίους η σημερινή εικόνα της Ιεράς Οδού, δεν έχει καμία σχέση με αυτή,

 της καρτ ποστάλ και της περιγραφής του Σικελιανού, είναι πολλοί και δυσάρεστοι.

 Άλλωστε και ο ποιητής, που έγραψε το συγκεκριμένο ποίημα το 1935, ήθελε να δείξει τη βαρβαρότητα του ανθρώπου που καταστρέφει τη φύση, 

τη Μεγάλη Θεά, την αιώνια Μάνα και εν τέλει την υποδούλωσή του.

Άγγελος Σικελιανός

Ακολουθεί το ποίημα του Άγγελου Σικελιανού «Ιερά Οδός»:

Aπό τη νέα πληγή που μ” άνοιξεν η μοίρα έμπαιν” ο ήλιος, θαρρούσα, στην καρδιά μου, 

με τόση ορμή, καθώς βασίλευε, όπως από ραγισματιάν αιφνίδια μπαίνει το κύμα

 σε καράβι π” ολοένα βουλιάζει. Γιατί εκείνο πια το δείλι, σαν άρρωστος, καιρό, που πρωτοβγαίνει ν” αρμέξει ζωή απ” τον έξω κόσμον, ήμουν περπατητής μοναχικός στο δρόμο που ξεκινά από την Aθήνα κ” έχει σημάδι του ιερό την Eλευσίνα.

 Tι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα σα δρόμος της Ψυχής. Φανερωμένος μεγάλος ποταμός, κυλούσε εδώθε αργά συρμένα από τα βόδια αμάξια γεμάτα αθεμωνιές ή ξύλα, κι άλλα αμάξια, γοργά που προσπερνούσαν, με τους ανθρώπους μέσα τους σαν ίσκιους.

ΠΗΓΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ: mixanitouxronou.gr

http://palmosaegaleocity.blogspot.gr/2016/04/blog-post_87.html?m=1

Αφιέρωμα- Μνημόσυνο στον Δημήτριο ΨΑΡΡΟ

Ο Δημήτριος Ψαρρός, Υποστράτηγος του Ελληνικού Στρατού (μεταθανάτιος προαγωγή από του βαθμό του Συνταγματάρχη) , γεννήθηκε το 1893 στο Χρυσό Παρνασσίδας.Τελείωσε το γυμνάσιο στην Άμφισσα και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου. Στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1912-13 κατατάχτηκε εθελοντικά στο στρατό. Έλαβε επίσης μέρος στο Μακεδονικό μέτωπο στη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου πολέμου και διακρίθηκε για τον ηρωισμό του.

Από τη Σχολή Ευελπίδων βγήκε ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού το 1916 και ως Βενιζελικός στις πολιτικές του απόψεις, πήρε μέρος στο Στρατό Εθνικής Άμυνας Θεσσαλονίκης, το 1917 έγινε υπολοχαγός και το 1919 ως λοχαγός πήρε μέρος στην εκστρατεία της Ουκρανίας όπου τραυματίστηκε. Μετά την ανάρρωσή του το 1920 πήγε στο Παρίσι για ανώτερες σπουδές, από όπου επέστρεψε το 1921 και πήρε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις του μικρασιατικού μετώπου.

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή υπηρέτησε ως επιμελητής στη Στρατιά Έβρου και στη συνέχεια ως καθηγητής στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, ως οργανωτής του Υπουργείου Αεροπορίας και ως Επιτελάρχης Μεραρχίας.

Το 1924 προήχθη στο βαθμό του Ταγματάρχη και το 1931 έγινε Αντισυνταγματάρχης. Πήρε μέρος στο κίνημα του 1935 και αποτάχθηκε μετά την αποτυχία του. Ασχολήθηκε στη συνέχεια με ιδιωτικές επιχειρήσεις στη Βόρειο Ελλάδα. Με την έναρξη του πολέμου του 1940 υποβάλλει αιτήσεις να επανέλθει στο Στράτευμα, οι οποίες απορρίπτονται. Υπήρξε πρωτοπόρος στον Αγώνα της Εθνικής Αντιστάσεως κατά την διάρκεια της κατοχής (1941-1944). Τον Ιούλιο του 1941 ίδρυσε την απελευθερωτική οργάνωση "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", η οποία ανέπτυξε ένοπλες ανταρτικές ομάδες στην περιοχή ΝΙΓΡΙΤΑΣ- ΛΑΧΑΝΑΣ- ΚΑΛΟΚΑΣΤΡΟΝ της Κεντρικής Μακεδονίας. Δυστυχώς προδόθηκε στις Αρχές Κατοχής και κατεδιώχθη από αυτές. Κατόπιν κατέφυγε μεταμφιεσμένος στην Αθήνα, όπου τον Απρίλιο του 1942 ίδρυσε με άλλες προσωπικότητες την μυστική Απελευθερωτική Οργάνωση Ε.Κ.Κ.Α.

Δολοφονήθηκε στο Κλίμα Δωρίδος, στις 17 Απριλίου 1944, από την ηγεσία του ΕΛΑΣ, ενώ το 1945 του απονεμήθηκε, μεταθανάτια, για την προσφορά του στην Πατρίδα, ο βαθμός του Υποστρατήγου. 

Η "Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωσις" (ΕΚΚΑ) αποτέλεσε μία από τις κύριες ελληνικές μαχόμενες αντιστασιακές οργανώσεις που έδρασαν στη διάρκεια της Γερμανοϊταλικής κατοχής. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1942 από τον συνταγματάρχη Δημήτριο Ψαρρό που έκλινε πολιτικά στο δημοκρατικό, Βενιζελικό χώρο, σε συνεργασία με τους πολιτικούς Απόστολο Καψαλόπουλο και Γεώργιο Καρτάλη (νέο πολιτικό που προερχόταν από τον χώρο του Λαϊκού Κόμματος).

Η ΕΚΚΑ, βασισμένη σε σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές αντιλήψεις αυτοπροσδιορίστηκε ανάμεσα στις κυρίαρχες πολιοργάνωσης με αποτέλεσμα εκ δεξιών να αναθεματίζεται ως ημικομμουνιστική και η Αριστερά κατηγορεί τους ηγέτες της ως ψευδεπίγραφους καπήλους των θέσεών της εφόσον δεν υλοποιούσαν, προσχωρώντας στο Ε.Α.Μ όσα κήρυτταν».

Παρόμοια διχογνωμία καταγραφόταν και στο εσωτερικό της οργάνωσης, αναφορικά με την πολιτική κατεύθυνση της χώρας μετά την απελευθέρωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το χρονικό διάστημά πέντε μηνών που απαιτήθηκε ώσπου να συνταχθεί και να κυκλοφορηθεί το καταστατικό της, το οποίο έθετε ως  βασική αρχή την εγκαθίδρυση μιας Ολοκληρωμένης Λαοκρατούμενης Δημοκρατίας, στο πλαίσιο της οποίας τα βασικά οικονομικά και τεχνικά μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιούνταν, τιθέμενα στον έλεγχο του εργαζόμενου λαού, ο οποίος θα οργανωμένο σε συνδικάτα. Χρέη και έμμεσοι φόροι διαγράφονταν ενώ για περιουσίες και ατομική πρωτοβουλία θα έμπαιναν ανώτατα όρια μέσα στο νέο σύστημα.

Το στρατιωτικό σκέλος της οργάνωσης έλαβε την ονομασία "5/42 Σύνταγμα Ευζώνων", προς τιμήν του ομώνυμου θρυλικού συντάγματος και συγκροτήθηκε στις 20 Απριλίου του 1943 στην Παρνασσίδα. Συμμετείχε στο Κοινό Γενικό Στρατηγείο Ανταρτών και στο Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ) και διεξήγαγε πολλούς επιτυχείς αγώνας κατά των κατακτητών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας.

Φιλοδοξία, τόσο του στρατιωτικού αρχηγού του 5/42, συνταγματάρχη Δημήτριου Ψαρρού, όσο και του πολιτικού ηγέτη της ΕΚΚΑ, Γεωργίου Καρτάλη υπήρξε να δώθεί στο 5/42 ο χαρακτήρας απολίτικης αντιστασιακής δύναμης, αφοσιωμένης αποκλειστικά στον αντιστασιακό αγώνα. Όσον αφορά την ΕΚΚΑ, ο σκοπός ήταν να χωροθετήσουν πολιτικά την οργάνωση ανάμεσα στους κραταιούς αντιστασιακούς ανταγωνιστές της, κερδίζοντας έτσι το μετριοπαθές κέντρο που από την μία αντιμετώπιζε με τρόμο το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, από την άλλη όμως δυσπιστούσε απέναντι στον Ναπολέοντα Ζέρβα.

Ένα τέτοιο πολιτικό στοίχημα αν και φαινόταν λογικό, δεδομένου ότι ενδεχόμενη συγκρότηση ενός ισχυρού τρίτου πόλου στο αντιστασιακό κίνημα ενδεχόμενα θα μπορούσε να αναδιαμορρώσει την ισορροπία δυνάμεων και να συμβάλει στην εκτόνωση της πόλωσης, παρ’ όλα αυτά, τα γεγονότα εξελίχθηκαν διαφορετικά και διέψευσαν με τον τραγικότερο τρόπο τον συνταγματάρχη Ψαρρό. 'Ετσι, το 5/42 και η ΕΚΚΑ δεν κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα στην αρένα του αντιστασιακού κινήματος. Το φιλόδοξο εγχείρημα που αποσκοπούσε στην ειρήνευση και την ενότητα μετατράπηκε τελικά σε ένα ακόμα θέατρο εμφύλιας βίας.

Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ακολουθώντας εξαρχής τακτική ασφυκτικής πολιτικής και στρατιωτικής πίεσης αποσκοπούσε να εξαναγκάσει το 5/42, είτε να ενταχθεί στους κόλπους του είτε να διαλυθεί. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι λίγες ημέρες μόνο μετά την επίσημη συγκρότηση του Συντάγματος, δυνάμεις του ΕΛΑΣ αφόπλισαν τους άνδρες τμήματός του στη Στρώμη της ορεινής Δωρίδας ενώ, σχεδόν αμέσως μετά την ανασυγκρότησή του, ο ΕΛΑΣ με ισχυρές δυνάμεις επιτέθηκε εκ νέου στο 5/42 στην Ταράτσα της Γκιώνας. Ανασυγκροτήθηκε για τρίτη φορά κατόπιν συμμαχικών πρωτοβουλιών, η αδυναμία όμως των κυρίαρχων οργανώσεων ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ να ομονοήσουν επέφερε την τελική σύλλυψη του Ψαρρού και τη δολοφονία του από τον Ταγματάρχη Ζούλα του ΕΛΑΣ.

Συνολικά θυσιάστηκαν για την Λευτεριά της Πατρίδος 303 αγνοί αγωνιστές του 5/42 Σ.Ε. (πεσόντες ηρωικά στα πεδία των μαχών ή εκτελεσθέντες από τον ΕΛΑΣ).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γρηγόρη Φαράκου: «Αρης Βελουχιώτης. Το χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα», εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 5^η έκδοση.

Αντιστρατήγου Γεωρίου Καμάρα «ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 5/42 Σ.Ε ΨΑΡΡΟΥ 1941-1944» Έκδοση ΓΕΣ/ΔΙΣ, 1979.

Ιωάννη Στ. Παπαθανασίου « Αντιστασιακή Οργάνωση Ε.Κ.Κ.Α 1941-1944»

Αθανασίου Κούτρα «Εθνική Αντίσταση 1941-1944»

http://clubs.pathfinder.gr/542psarros

Σύντμηση κειμένου που φέρει την υπογραφή "Διγενής Ακρίτας".

80 χρόνια από τον θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου | Συγκλονιστικές φωτογραφίες από την κηδεία του στα Χανιά

Παρίσι, Τετάρτη 18 Μαρτίου 1936, ώρα 10.30 το πρωί. Η καρδιά του Ελευθερίου Βενιζέλου σταματά να κτυπά. Και μαζί «λυγίζει» η καρδιά της Ελλάδας.

Όλα ξεκίνησαν από μία γρίπη, που δεν την πρόσεξε όπως έπρεπε, η οποία εξελίχτηκε σε πνευμονία με αρκετές -στη συνέχεια- παρενέργειες και τραγική κατάληξη την εγκεφαλική συμφόρηση.

Η είδηση του θανάτου του μεταδίδεται αμέσως στην Ελλάδα, με έκτακτες εκδόσεις των αθηναϊκών φύλλων. Η συγκίνηση φυσικά ήταν μεγάλη για τον άνθρωπο που επί σχεδόν πενήντα χρόνια πρωταγωνίστησε στην επαναστατική και πολιτική ζωή της Κρήτης και στη συνέχεια της Ελλάδας.Ο θάνατος τον βρήκε στο κρεβάτι του, στο λιτό διαμέρισμα της οδού Μποζόν.

Στο τραπεζάκι δίπλα του τα τελευταία του αναγνώσματα: Αισχύλος, Ιστορία της Ευρώπης και οι πιο πρόσφατες ελληνικές εφημερίδες που δεν είχε προλάβει να ανοίξει. Στο προσκέφαλό του η σύζυγός του, Έλενα Βενιζέλου, οι δύο γιοι του και ο προσωπικός του γιατρός, Σκουλάς, που είχε κληθεί εσπευσμένα από την Αθήνα για να διαπιστώσει και αυτός πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Μόλις μαθεύτηκε ο θάνατός του, επικράτησε θρήνος και σπαραγμός σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Κρήτη.

Η εποχή του θανάτου του Βενιζέλου είναι κρίσιμη για τη χώρα. Διχασμός και πάλι. Μια ακόμη κρίση. Και η δικτατορία Μεταξά προ των πυλών. Για τον κόσμο των φιλελευθέρων η απώλεια ήταν τεράστια, καθώς «έφευγε» ο ιδρυτής και φυσικός ηγέτης της παράταξης. Οι εχθροί του – όχι όλοι- τον σεβάστηκαν την ώρα που βρισκόταν νεκρός πλέον μπροστά τους. Ορισμένες από τις εφημερίδες του αντίπαλου Λαϊκού Κόμματος δημοσίευσαν κείμενα που ταίριαζαν στην περίσταση. Ορισμένες άλλες σχεδόν αποσιώπησαν το γεγονός.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στη νεκρική του κλίνη

Οι δικοί του άνθρωποι, εκτός από τον πόνο τους, είχαν να αποφασίσουν και για το μέρος πού θα γινόταν η κηδεία του. Ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε εκφράσει την επιθυμία να ταφεί στην Κρήτη, και πράγματι η πρώτη απόφαση που πάρθηκε από τη γυναίκα του και τους δύο γιους του ήταν να μεταφερθεί η σορός του με τρένο μέχρι το Μπρίντεζι και από εκεί με καράβι ως τα Χανιά όπου και θα γινόταν η κηδεία του.

Απόδοση τιμών, στη Γαλλία, στη σορό του Ελευθερίου Βενιζέλου

Η κυβέρνηση, διά στόματος Ι. Μεταξά, που την εποχή εκείνη ήταν αντιπρόεδρος και υπουργός στρατιωτικών, αποφάσισε να αποδοθούν στον νεκρό τιμές πρωθυπουργού εν ενεργεία και επίσης να σταλούν στο Μπρίντεζι δύο αντιτορπιλικά να συνοδεύσουν τη σορό.

Η Έλενα Βενιζέλου λίγο μετά την αποβίβασή της από το πολεμικό πλοίο με το οποίο είχε μεταφερθεί στην Κρήτη η σορός του συζύγου της

Μόλις μαθεύτηκε στην Αθήνα πως απόφαση την οικογένειας ήταν να γίνει η κηδεία στην Κρήτη, ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Γενική απαίτηση ήταν να μεταφερθεί πρώτα η σορός στην πρωτεύουσα για λαϊκό προσκύνημα και ύστερα να κηδευθεί στην Κρήτη. Η οικογένεια δέχτηκε και συμφωνήθηκε από τον Μεταξά να γίνει μια στάση δύο ημερών στην Αθήνα ώστε να αποδοθούν στον Βενιζέλο οι πρέπουσες νεκρικές τιμές.

Κρητικός κρατάει εφημερίδα με την είδηση του θανάτου του Ελευθερίου Βενιζέλου

Όμως παράλληλα με τον θρήνο των βενιζελικών, ξεσηκώθηκαν και οι φιλοβασιλικοί, οι οποίοι δεν δέχονταν να μεταφερθεί στην Ελλάδα ο Βενιζέλος με τιμές πρωθυπουργού την ώρα που οι βασιλείς Κωνσταντίνος, Σοφία και Όλγα παρέμεναν θαμμένοι στο εξωτερικό. Δυο μέρες αργότερα διοργανώθηκε μνημόσυνο στη μνήμη των νεκρών βασιλέων και μετά τη λήξη του ο αντιβενιζελικός όχλος ξεχύθηκε στην Ομόνοια με συνθήματα όπως «Έξω ο τρισκατάρατος», «Πετάξτε το πτώμα στη θάλασσα» και άλλα παρόμοια, ενώ στη συνέχεια οι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς το Σύνταγμα με άγριες διαθέσεις για να διαλυθούν μόνο μετά από επέμβαση της αστυνομίας.

Οπλοφόροι Κρητικοί, που είχανε έρθει στην Αθήνα, για να σχηματίσουν, κατά την κηδεία του Βενιζέλου, τιμητική φρουρά. Ως γνωστόν όμως, η κηδεία, τελικώς, δεν έγινε στην πρωτεύουσα…

Με πρόφαση τον κίνδυνο δημιουργίας νέων επεισοδίων η κυβέρνηση ζήτησε από την Έλενα Βενιζέλου να μη γίνει η προγραμματισμένη στάση στην Αθήνα και έτσι αποφασίστηκε να μεταφερθεί η σορός κατευθείαν στην Κρήτη.

Νεκρικά στεφάνια και πρόσωπα που θρηνούν στην κεντρική είσοδο της αθηναϊκής κατοικίας του ζεύγους Βενιζέλου

Το τρένο με τη σορό του Βενιζέλου έφτασε στο Μπρίντεζι στις 24 Μαρτίου. Εκεί βρίσκονταν ήδη τα αντιτορπιλικά «Κουντουριώτης» και «Ψαρά» που είχε στείλει η ελληνική κυβέρνηση. Το φέρετρο και οι συγγενείς ανέβηκαν στο «Κουντουριώτης» και στη συνέχεια τα δύο πλοία, με μεσίστιες σημαίες, ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής.

Την ίδια ώρα στην Αθήνα, όσοι μπορούσαν έφευγαν για τα Χανιά, ενώ πολλοί περισσότεροι περίμεναν μάταια στην προκυμαία του Πειραιά μήπως βρουν κάποιο πλοίο που θα τους μετέφερε στην Κρήτη. Μαθεύτηκε όμως πως τα δύο πλοία που συνόδευαν τη σορό του Βενιζέλου θα περνούσαν από τον Ισθμό κι έτσι πλήθος κόσμου κατέκλυσε τις δυο πλευρές της διώρυγας με λουλούδια, στεφάνια και κεράκια. Όλοι περίμεναν υπομονετικά με τις ώρες.

Το «Κουντουριώτης» φτάνει στο λιμάνι των Χανίων –  Mε τη σορό του Βενιζέλου

Το καραβάκι με τη σορό του Βενιζέλου στο λιμάνι των Χανίων

Ήταν 10 το πρωί όταν τα δύο πολεμικά πλοία έφτασαν επιτέλους στη διώρυγα. Προχωρούσαν αργά αργά ρυμουλκούμενα από ειδικό πλοίο. Ο κόσμος κατάλαβε σε ποιο σημείο του «Κουντουριώτη» βρισκόταν το φέρετρο από τον τεράστιο σωρό των λουλουδιών που το κάλυπτε κι οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν ιδιαίτερα συγκινητικές.

Ο κόσμος υποδέχεται τη σορό του Βενιζέλου

Όλοι άρχισαν να ρίχνουν τα στεφάνια στη θάλασσα και να ανάβουν τα κεράκια, κλαίγοντας με λυγμούς οι οποίοι σταμάτησαν μόνο όταν τα δύο πλοία είχαν απομακρυνθεί από τη διώρυγα.

Καθώς το καράβι με τη σορό του Βενιζέλου φτάνει στα Χανιά, η εκεί ελληνική σημαία κατεβαίνει μεσίστια

Το επόμενο πρωί τα δύο αντιτορπιλικά έφτασαν στην Κρήτη. Η πόλη των Χανίων, βυθισμένη στα μαύρα, ήταν έτοιμη να υποδεχτεί για τελευταία φορά τον Βενιζέλο. Γύρω στις 10 το πρωί η λευκή βενζινάκατος με το φέρετρο ξεκίνησε από τα πλάγια του «Κουντουριώτη» την ώρα που από το φρούριο ακούγονταν πένθιμοι κανονιοβολισμοί. Όταν η βενζινάκατος έφτασε στην προκυμαία όλοι γονάτισαν.

Μαθήτριες περιμένουν, σε παράταξη, στα Χανιά, να περάσει η σορός του Ελευθερίου Βενιζέλου

Στη συνέχεια η νεκρική πομπή με επικεφαλής βρακοφόρους Κρητικούς, συμπολεμιστές του Βενιζέλου, κατευθύνθηκε προς την Μητρόπολη Χανίων, όπου και τελέστηκε η νεκρώσιμη ακολουθία. Μετά η πομπή ξεκίνησε πάλι, αυτή τη φορά για τη Χαλέπα, όπου η σορός εναποτέθηκε στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Μαγδαληνής, κοντά στο σπίτι του Βενιζέλου. Ήταν γύρω στη μία το μεσημέρι όταν ξεκίνησε το λαϊκό προσκύνημα, το οποίο κράτησε μέχρι το επόμενο πρωί.

Η μεταφορά της σορού του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Ακρωτήρι

Στις 11 την άλλη μέρα το λείψανο μεταφέρθηκε στο Ακρωτήρι όπου ήταν η επιθυμία του Βενιζέλου να ταφεί. Στο ίδιο σημείο το 1898, ως πολέμαρχος της Κρήτης, αντιμετώπιζε τα κανόνια των ξένων στόλων, έγραφε την ιστορική διαμαρτυρία του για τον βομβαρδισμό της Κρήτης και σήκωνε λίγο αργότερα, μαζί με άλλους οπλαρχηγούς, την ελληνική σημαία. Όσοι από εκείνους τους οπλαρχηγούς ήταν ακόμη εν ζωή βρίσκονταν τώρα μαζί του συνοδεύοντας το λείψανό του μέχρι την τελευταία του κατοικία. Φυσικά η πομπή ήταν τεράστια. Το πλήθος του κόσμου αμέτρητο. Ακριβώς στη μία το μεσημέρι το φέρετρο εισήλθε για πάντα στην κρητική γη, ενώ ο κόσμος έριχνε από πάνω μύρα, δάφνες και λουλούδια.

Ο κόσμος συνοδεύει, στην Κρήτη, τη σορό του Βενιζέλου

Η πλάκα που στήθηκε έγραφε:
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ 1864-1936

Κλείνουμε με τη μαρτυρία του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ο οποίος -μαζί με τον Γιώργο Σεφέρη- ήταν στην κηδεία του Βενιζέλου:

Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να διηγηθώ ένα περιστατικό που έζησα πριν από σαράντα χρόνια έξω από το λιμάνι των Χανίων, τη μέρα που γινότανε η κηδεία του Βενιζέλου.

Ο Μεταξάς δεν είχε αντίρρηση να τιμηθεί ο Βενιζέλος. Είχε όμως απαγορεύσει τη στάθμευση της σορού στην Αθήνα από το φόβο μήπως δώσει αφορμή σε λαϊκές αντικυβερνητικές εκδηλώσεις. Τότε μερικοί πήγαν στον Ισθμό να δουν να περνάει το αντιτορπιλικό που έφερνε το φέρετρό του από την Ιταλία. Οι περισσότεροι αποφάσισαν να πάνε στα Χανιά, για να παραστούν στην κηδεία του, που θα ξεκινούσε από εκεί για να φτάσει στον τόπο της ταφής, στο Ακρωτήρι. Δύσκολα όμως βρισκότανε θέση, έστω και στο κατάστρωμα, αν και όλα τα διαθέσιμα καράβια έκαναν έκτακτα δρομολόγια, για να φτάσει ο κόσμος τη στιγμή που θα αποβιβαζόταν το φέρετρο στην κρητική γη. Τότε, μαζί με τον Γιώργο Σεφέρη, καταφύγαμε στον κοινό μας φίλο, τον «Καπετάνιο» όπως τον ονομάζαμε, τον Δημήτρη Αντωνίου, που ήταν δεύτερος πλοίαρχος στο επιβατικό «Ακρόπολις». Χάρις σ’ αυτόν ξεκινήσαμε παραμονή βράδυ. Λίγο μετά την ανατολή αράξαμε σε μικρή απόσταση από τα τρία πολεμικά. Ανεβήκαμε στη γέφυρα του πλοιάρχου και από εκεί αντικρίσαμε στην πρύμνη του μεγαλύτερου το φέρετρο σκεπασμένο με την ελληνική σημαία και τους τέσσερις αξιωματικούς που στέκονταν τιμητική φρουρά γύρω του. Το λιμάνι, όλη η πολιτεία ήταν σκεπασμένη με μαύρα σεντόνια. Μονάχα πέρα ο Ψηλορείτης διατηρούσε ατάραχος τα χιόνια της κορυφής του.

Ένας κόμπος λύθηκε στο λαιμό μου και άρχισα να κλαίω. Ο Γιώργος πλάι μου έκλαιγε και αυτός και η απόγνωση ζωγραφίζονταν στο πρόσωπό του. Έκλαιγε το Γένος, την ώρα εκείνη, όπως το κλαίει σε όλη του την ποίηση. Μια στιγμή με τράβηξε από το μανίκι. «Σε κλαίει ο λαός… Θυμάσαι;» -Λόγια ενός άλλου ποιητή για έναν άλλο ήρωα. –«Θυμάμαι». Και τι δε θυμόμουνα! Τόσων χρόνων τραγικές συγκρούσεις, δόξες και καταστροφές. Τον Βενιζέλο, εύθυμο και χαριεντιζόμενο, στο πατρικό μου. Τον Βενιζέλο στο Παρίσι. Τον Βενιζέλο μετά την απόπειρα. –Πλάι μας έκλαιγε, σιωπηλά και αυτή, μια τιμημένη δέσποινα της εποχής, η κυρία Έλλη Αδοσίδη, γυναίκα του Γενικού Διοικητού της Μακεδονίας επί Κυβερνήσεως Βενιζέλου.

Όταν βγήκε το φέρετρο στην προκυμαία και επρόκειτο να το σηκώσουν στους ώμους των Έλληνες αξιωματικοί, όρμησαν οι γέροι συμπολεμιστές του οπλαρχηγοί και το άρπαξαν κυριολεκτικά από τα χέρια της τιμητικής φρουράς και κρατώντας το σαν τρόπαιο το σήκωσαν απάνω από την ανθρωποθάλασσα βαδίζοντας προς το Ακρωτήρι. Μακρύς ο δρόμος. Ανθόσπαρτος, λιβανισμένος από την πόλη ως το Ακρωτήρι. Αυτό που σημαίνει «Πάνδημος κηδεία» τότε το ένιωσα. Κλαίγαν όλοι. Όλοι κλαίγαν τον νεκρό και ο καθένας ένα κομμάτι μαζί της ζωής του. Ο καθένας ένα όνειρο, ένα όραμα της Ελλάδας.

Ο Σεφέρης όλο και μου μιλούσε για τη μικρασιατική καταστροφή, το σημαδιακό για τη ζωή του γεγονός, από το οποίο ποτέ του δεν απομακρύνθηκε. Ήμαστε της γενιάς της αναστημένης με τη Μεγάλη Ιδέα, μα που ήταν μοίρα της και χρέος της να την θρηνήσει και να τη θάψει.

Στο Παρίσι η ταρίχευση δεν είχε γίνει σωστά και το πρόσωπο του νεκρού ήταν μελανιασμένο και κάπως παραμορφωμένο.

Δεν θυμάμαι πιο τίποτα από την επιστροφή μας. Μόνο τούτο: πως ήμαστε σαν αδειασμένοι. Χρειάστηκε καιρός για να ξαναχτίσουμε τον μέσα μας κόσμο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΣ

Από το βιβλίο «Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΣΗΜΕΡΑ» ΤΕΤΡΑΔΙΑ «ΕΥΘΥΝΗΣ»

Πηγή: Αγώνας της Κρήτης

Αναδημοσίευση από το ZARPANEWS.GR

Ένα συναρπαστικό μουσικό ταξίδι αρχίζει και φέτος στο ΕΘΝΙΚΟ ΩΔΕΙΟ

Του Κωνσταντίνου Πολίτη, Καθηγητή του Εθνικού Ωδείου

Ο Πλάτωνας έλεγε: «Η εκπαίδευση στη μουσική είναι ανάγκη επιτακτική γιατί περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο ο ρυθμός και η αρμονία επηρεάζουν το ενδότερο κομμάτι του εαυτού μας, και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει πως να το χαλιναγωγήσει.»

Παρά το γεγονός ότι η ιδέα της μουσικής εκπαίδευσης από μόνη της είναι καλή και λίγοι θα τολμούσαν να ισχυριστούν ότι δεν θα ήθελαν τα παιδιά τους να ξέρουν, έστω κάτι, από μουσική, στην πράξη, η μουσική εκπαίδευση δεν βρίσκεται στη κορυφή των επιλογών των σύγχρονων γονιών. Έτσι, η μουσική δεν έχει την ίδια θέση, στην σχολική εκπαίδευση, όπως η γλώσσα, τα Μαθηματικά και οι υπόλοιπες επιστήμες και ακόμα πιο πολύ δεν κατέχει βασική θέση στην πρώιμη εκπαίδευση των παιδιών.

Σημαντική παράμετρος του προβλήματος είναι η έλλειψη οργανωμένης συμβουλευτικής των γονέων, ώστε να πιστέψουν και οι ίδιοι για την αξία και την προτεραιότητα αυτής της βασικής τέχνης. Την κατάσταση φυσικά επιτείνει τόσο το θεσμικό κενό όσο, κυρίως, η γενικότερη οικονομική κρίση.  

Επιστημονικές έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί, καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που έχουν την δυνατότητα να μαθαίνουν από πολύ μικρά μουσική, μαθαίνουν ευκολότερα οποιοδήποτε γνωστικό αντικείμενο στο σχολείο. Γίνονται καλύτεροι ακροατές και συγκεντρώνονται πιο εύκολα. 

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε μαθητές Γυμνασίου στην Καλιφόρνια κατέδειξε ότι οι μαθητές που διέθεταν μουσική παιδεία εμφανίζονταν πιο σωστοί τόσο στην οργάνωση της σκέψης τους όσο και στη νοητική τους ευελιξία. Είναι πλέον επιστημονική άποψη το γεγονός ότι παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς κάποιο μουσικό όργανο αναπτύσσουν γρηγορότερα όχι μόνο τις φυσικές και πνευματικές αλλά και τις συναισθηματικές και κοινωνικές τους δεξιότητες. «...Η γνώση μουσικού οργάνου αυξάνει την συνεργατικότητα, την αυτοσυγκέντρωση, το μνημονικό, την ικανότητα στην ομιλία, την όραση και την ακοή. To τελικό συμπέρασμα είναι ότι η μουσική εκπαίδευση αναπτύσσει τις ικανότητες του εγκεφάλου και ολόκληρου του νευρομυικού μας συστήματος...» (University of Medicine, San Francisco, Dr Frank. R. Wilson).

Η μουσική είναι καταλύτης για τη μόρφωση των παιδιών. Τα παρακινεί να μάθουν με μεγαλύτερη ευκολία και ενδιαφέρον ενώ συμβάλλει καθοριστικά στο να αναπτύσσουν συμπεριφορές οι οποίες οδηγούν σε υψηλότερες διανοητικές ικανότητες. 

Ιδιαίτερα, τα παιδιά που παίρνουν μέρος από νωρίς σε ένα μουσικό σύνολο αναπτύσσουν υψηλότερες ικανότητες αντίληψης και επιδεξιότητα στο να αναλύουν και να αξιολογούν σωστά προσλαμβάνουσες πληροφορίες.

H νεότερη ψυχολογία, ερευνά διεξοδικά την ιδιαίτερη επίδραση του τραγουδιού  στην ανάπτυξη του παιδιού και γενικότερα στην βαθύτερη σχέση με την ανθρώπινη ψυχή. Γιαυτό στην Σχολή Ελληνικής (παραδοσιακής και Βυζαντινής) Μουσικής του Εθνικού Ωδείου καταβάλουμε ιδιαίτερη προσπάθεια για μια βιωματική εκπαιδευτική εμπειρία, γεμάτη μορφωτικές συγκινήσεις τόσο για τους μικρούς μαθητές όσο και για τους γονείς τους...

Πληροφορίες / Εγγραφές 

Εθνικό Ωδείο, Τάξη Κωνσταντίνου Δ. Πολίτη, 

Μαιζώνος 8 & Μάγερ 18 Αθήνα 104 38

Τηλέφωνο Γραμματείας: 210 5233175